"कातरवेळ" ( वृत्त:भूपती )

मनडोह डहुळतो व्यथा अनामिक छळते
कोठली दिशा कोठले सुकाणू धरते
नेहमी चलबिचल होते कातरवेळी
का ऊन मुके संध्यासमयी हळहळते ?

नेमक्या आणती इथेच पाउलवाटा
अंगावर अवघ्या, तिन्हिसांजेचा काटा
बेधुंद तरीही गूढ वाटतो वारा
काठावर का या खिन्न स्मृतींच्या लाटा ?

आतून हाक इतक्यात कुणाची येते
हातात स्वतःच्या हात स्वतःचा देते
लागते न कोणी सोबत कातरवेळी
एकेक अनुभुती पूर्णत्वाला नेते

सोसून त्रास प्रत्येक, उजळते आहे
तावून-सुलाखुन तेज वाहते आहे
जगण्यास लाभते आहे इतकी ऊर्जा,
दररोज नवे आयुष्य उमगते आहे... !

~ अनिल वि. आठलेकर, सिंधुदुर्ग