मालवणी लघुकथा : 'नवस'
गावकारवाड्याकडसून पातळेश्वराकडे जाताना कोपऱ्यार बारक्याशा घरात मधू टेमकार ऱ्हवा. घर म्हणाक फक्त घर ता. खरा तर ती झोपडीच पण मागल्या वर्सा मधग्याक खयतरी मटको लागलो तेवा चार मेडी पुरून आणि वर वासे बिसे टाकून गावठी नळे घालून घेतल्यान वरते म्हणान तेका घर म्हणायचा इतक्याच. मधग्याक तीन पोरा. दोन चेडवा आणि एक झिल- बाबलो! मधग्याक दारूची सवय कोणी लावली माह्यत नाय पण बाबल्याच्या बघण्यात असो एकय दिवस जावंक नाय जेव्हा मधगो पिवन येवक नाय. बाबल्याची आवस म्हणजे मोनी गाय! बापाशीन मधग्यावांगडा लगीन लावन दिल्यान म्हणान गप तेच्यावांगडा संसार करी. हुं नाय की चूं नाय. कोणाचो तरवो लावक जा, कोणाचे रतांबे फोडुक जा कोणाचे कपडे धुवक जा असा करून बिचारी घर चलय. मधगो मधी मधी पैसे हाडी पण ते तेका दारूकच पुरत नाय. मोठी दोन चेडवा तेंचा नशीब बरा म्हणान चांगल्या घरात पडली. नाईकांच्या सुनल्यान स्थळा हाडल्यान मुंबईकर चाकरमानी. एक तेचो पाव्हनो आणि दुसरो तेचो वांगडी. सगळी परस्थिती अगोदरच सांगलली असल्यामुळे दोघांनीव नारळ आणि चेडू देवा आमका बाकी काय नको.. अशी मागणी घातल्यानी आणि दोघवली आपापल्या घराक जावंक गेली. मधग्याच्या दारयेक कंटाळान आवस बाबल्याक एकच सांगी,
'' बाबल्या, कायव कर पण दारयेक मात्र कधी स्पर्श करू नको. माझी शपथ हा..''
बाबल्याक भरान येय. आवशीचो बाबल्यार लय जीव. बाबलो जरा दिसलो नाय की तेचो जीव कासावीस जाय. एकदा सावताच्या समऱ्यावांगडा बाबलो कवठेच्या जत्रेक गेललो तर तो येयसर तेच्या डोळ्याक डोळो नाय लागाक. बापूस बेवडो म्हणान अख्खो गाव हसा, झिलान
मात्र तसा करू नये म्हनान ती बाबल्याक कायएक कमी पडाक देय नाय. दारू पिवन पिवन मधगो गेलो. कसोय असलो तरी घोव गेल्यार बायल डळमळताच पण मन घट्ट करून बाबल्याच्या पाठी उभी ऱ्हवली ती तेची आव्सच.
बाबलो चांगल्या मार्कांन धावी पास झालो तेव्हा तेचो तेका खूप आनंद झालो. खूप खटपट करून बाबल्याक पुढे शिकयल्यान बाबलो ग्रॅज्युएट झालो. मुंबईक गेलो. चांगली नोकरी गावली. आये खूष झाली. बाबल्यान आपला स्वप्न पुरा केल्यान ह्या बघून तेनी देवाक सांगणा केल्यान बाबलो इलो काय तुझ्या दर्शनाक येतंय. तसा तेनी बाबल्याकव कळवल्यान. आये.. किती सोसल्यान आपल्यासाठी!
''चला चेंदवण हायस्कूल स्टॉप इलो, उतारणारे पुढे येवा...''
कंडक्टराचो आवाज ऐकान बाबलो जागो झालो. न्हानपणापासूनचा सगळा चित्र डोळ्यासमोरसून सरकान गेला तेच्या. बाबलो गाडीतसून उतारलो. फटाफट पाय उचलीत घराकडे पोचलो आणि आयेच्या फोटोसमोर उभो ऱ्हवान पुटपुटलो...
'' आये, दर्शनाक जावया मां...?''
*©अनिल विद्याधर आठलेकर*
*चेंदवण ता.कुडाळ. जि. सिंधुदुर्ग*
*मोबाईल : 9762162942*
Comments
Post a Comment